Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
"Όταν ο Ρήγας συνάντησε το Μότσαρτ", του Γιάννη Σολδάτου

"Όταν ο Ρήγας συνάντησε το Μότσαρτ", του Γιάννη Σολδάτου

Του Σταύρου Ξηντάρα

Σημαντική είναι η παράσταση που τη θυμάσαι καιρό μετά την τέλεση της. Σε αυτή την ειδική κατηγορία, εντάσσονται όλες οι παραστάσεις των Θεατρίνων Θεατές, που παρακολουθώ από τη δημιουργία της ομάδας. Το ρεπερτόριο, η εκάστοτε εκδοχή και οι ερμηνείες αποτελούν προκαταβολική υπόσχεση για το αποτέλεσμα.       

Αυτό το καλοκαίρι επανακάμπτουν στις θερινές φεστιβαλικές εκδηλώσεις με την Περιφέρεια Αττικής & τον ΟΠΑΝΔΑ να στηρίζει - δικαίως- την πολυεπίπεδη προσπάθειά τους. Φετινό προτεινόμενο διαμαντάκι το έργο του Γιάννη Σολδάτου Όταν ο Ρήγας συνάντησε το Μότσαρτ ,που μετουσιώνει με μαεστρία, θεατρικά ο Γιώργος Λιβανός, δημιουργός της ομάδας. 

    Το ιστορικό αυτό έργο του Σολδάτου, υποστηριγμένο με τον συγκεκριμένο ελλειπτικό τρόπο γραφής του, γραμμένο επ' αφορμής του εορτασμού των 200 χρόνων Ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, καταφέρνει να χωρέσει μικρές ιστορίες ηρώων, που αγωνίστηκαν με τον τρόπο τους όχι μόνο για την Ελευθερία της Ελλάδος, αλλά και την Ανεξαρτησία ολόκληρης της Ευρώπης. Ο Ρήγας Βελεστινλής συναντά στη Βιένη το Μότσαρτ και μαζί οραματίζονται μια σύγχρονη Ευρώπη, ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημιουργική μέσα από τρανά παραδείγματα αγώνα και πάλης για αυτονομία. Ο αγώνας του ανθρώπου ν' αναπνέει ελεύθερος μέσα απο τις εξομολογήσεις ηρώων του '21 καταλήγει ως τις μέρες μας , κραυγή για αυτή τη διαχρονική αναγκαιότητα. Το χθες γίνεται τώρα και πάντα. Ένα μεστό κείμενο , που ο Λιβανός καταφέρνει να το μετουσιώσει σε θεατρική πράξη εξαφανίζοντας τις όποιες φιλολογικές αντιστοίξεις (-πως να τις αποφύγει μια ιστορική καταγραφή) σε μια υποδειγματική παράσταση λιτότητας και ειλικρίνειας. Με σύμμαχο την παραδοσιακή μας μουσική αλλά και κλασσικά μοτίβα, η πιανίστα Νικη Γκουντούμη , βοηθάει να εγκλωβιστούν οι ήρωες σ' ένα ιδιόμορφο μουσικό κουτί και να μας διηγηθούν την προσωπική τους ιστορία. 

      Άριστος ο Νίκος Αβαγιανός και η σπουδαία soprano Σοφία Μπεράτη στις ερμηνευτικές τους προσεγγίσεις. Οι ηθοποιοί όπως κάθε φορά στις παραστάσεις της ομάδας, άρτια εναρμονησμένοι στο σκηνοθετικό όραμα, δημιουργούν αυτοτελείς, σημαντικά σκηνικές πραξεις και κερδίζουν στο σύνολο τις εντυπώσεις. Ξεχωρίζει ο ίδιος ο Λιβανός σε μια λεπτομερούς ευαισθησίας σκιαγράφηση του Μότσαρτ, με χιούμορ και δυναμική, η Καίτη Ιμπροχώρη συγκλονιστική πάντα φιγούρα δινει μια σπαραχτική Δέσποινα Κανάρη , η Πεπη Οικονομοπούλου, σουμπρέτα απο τις σπουδαιότερες της ελληνικής σκηνής γίνεται καθηλωτικά απτή Ιστορία του τόπου και ο Νικος Καραγιώργης είναι ο Ρήγας! Σωστός , βροντερός και λυρικός στην πιο αποτελεσματική  σκηνική προσέγγιση, από όσες φορές τον έχω δει. Η όμορφη Έφη Βενιανάκη είναι η σπαραχτική Κυρα Φροσύνη, ο Μάνος Χατζηγεωργίου ο βροντερός Ανδρούτσος & ο ανερχόμενος Ανδρέας Ζαχαριάδης ο τρυφερός Διάκος. Τη διανομή συμπληρώνουν σωστά, η Ολγα Πρωτονοταρίου και η Ιουλία Φάλια γυναίκα και κόρη του Νικηταρά άντίστοιχα.

     Το εξαιρετικά φωτισμένο σκηνικό μιας διαχρονικής Ελλαδας με κυρίαρχο το σιδερένιο "αγαλμα", αλλα και τα έξοχα διαχρονικά πολύχρωμα κοστούμια ανήκουν στην πολύπλευρη Δέσποινα Βολιδη, που συντελεί με συμβολική άποψη στη δυναμική επιτυχία της παράστασης όπως και ο Σίμωνας Πάτροκλος με τη διακριτική του κινησιολογία. 

    Κατά τη γνώμη μου η καλύτερη επετειακή για το '21 παράσταση, που ευτύχησα να τη δω στο υπέροχο θέατρο Ρεματιάς . Δείτε την όπου παίζεται... 

Αποκλειστικές φώτος Σάκης Γεωργιάδης