Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Οταν η «πρόοδος» κακοποιείται για να  κερδίζει η «συντήρηση»

Οταν η «πρόοδος» κακοποιείται για να κερδίζει η «συντήρηση»

Τoυ ΝΙΚΟΥ ΡΕΜΠΑΠΗ για την κυριακάτικη Kontranews

ΟΚ. Μητσοτάκης, επιδιώκοντας να δώσει το στίγμα της κυβέρνησης, δήλωσε πρόσφατα πως «αληθινά προοδευτική πολιτική είναι αυτή που εφαρμόζει η κυβέρνηση».

Το ερώτημα που ο καθένας και σωστά θέτει όταν διαβάζει τη δήλωση είναι αν για τους πολλούς είναι «πρόοδος» τα 10ωρα, η φοροληστεία, η περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της υγείας και της εκπαίδευσης, η πιο βαθιά εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ. Η «πρόοδος» βρίσκεται στο βάθρο των κακοποιημένων εννοιών.

Γι’ αυτό άλλωστε και στο βάθρο των λαϊκών αντιδράσεων βρίσκεται η λέξη «έλεος». Η πατέντα για την κακοποίηση της λέξης «πρόοδος» έχει ανοίξει δεκαετίες τώρα για τα κόμματα του αστικού κατεστημένου. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιχειρούν να συγκαλύπτουν τον πραγματικό, αντιλαϊκό χαρακτήρα της πολιτικής τους, αλλά και να στήνουν εμπόδια στον όποιο γνήσιο ριζοσπαστισμό εκδηλώνεται σε εργατικές-λαϊκές δυνάμεις. Μπορεί να θυμηθεί κανείς (ή να μάθει) για το πως το ΠΑΣΟΚ αξιοποιούσε την «πρόοδο» και τις λεγόμενες «προοδευτικές δυνάμεις» τη δεκαετία του ‘80, αλλά και πολύ αργότερα.

Όλα τα κόμματα έχουν βάλει, στο όνομα της «προόδου», το χέρι τους στις αντιλαϊκές πολιτικές, ακόμα και στα επιχειρήματα που τις συνοδεύουν. Για παράδειγμα, με στόχο τη διαμόρφωση του λεγόμενου «φιλικού περιβάλλοντος για επενδύσεις», έχουν διαμορφώσει πολύ εχθρικό περιβάλλον για τους όρους δουλειάς, καθώς και ένα διαρκές φορολογικό κυνηγητό των λαϊκών στρωμάτων για να διατηρούνται και να ενισχύονται οι φοροαπαλλαγές και τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου.

Από δεξιά και «αριστερά», έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα να πείσουν πως τάχα μπορεί να υπάρξει δίκαιη και «συμπεριληπτική» καπιταλιστική ανάπτυξη, την στιγμή που αυτή η ανάπτυξη έχει την αδικία στο DNA της. Αντίστοιχα έχουν κινήσει γη και ουρανό για την όλο και πιο βαθιά εμπλοκή της Ελλάδας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, όπως αυτοί αποτυπώνονται και στις επικίνδυνες, επιθετικές συμφωνίες με ΗΠΑ και Γαλλία. Διαδοχικά οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ εκθειάζουν τον ΣΥΡΙΖΑ για την έναρξη των αναβαθμισμένων ελληνοαμερικάνικων σχέσεων και τη ΝΔ, γιατί πλέον η εμπλοκή στα επικίνδυνα αμερικανο-ΝΑΤΟϊκά σχέδια περιγράφεται με το κλισέ «sky is the limit».

Το ΚΚΕ ενοχλεί γιατί αναδεικνύει πως οι επιδιώξεις τους είναι βαθιά «συντηρητικές», εχθρικές για τα συμφέροντα του λαού. Σήμερα η πρόοδος και η ελπίδα δεν βρίσκονται στην αναμονή για σωτήρες από τα πάνω, σε κυβερνητικές λύσεις δήθεν προοδευτικές, που καταλήγουν σε τραγικά φινάλε. Γιατί όταν η αντιλαϊκή πολιτική ασκείται στο όνομα της «προόδου» και της «αριστεράς» τότε το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι να φουντώνει κι άλλο η συντήρηση, η παραίτηση και να ενισχύονται οι δυνάμεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς. Αυτό επιβεβαίωσε το παράδειγμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, όπως και δεκάδες παραδείγματα της πρόσφατης και παλιότερης Ιστορίας.

Η πρόοδος και η ελπίδα βρίσκονται εκεί που οι εργαζόμενοι, συσπειρωμένοι στα σωματεία τους και τους μαζικούς φορείς, με τις διεκδικήσεις τους και τη λαϊκή αλληλεγγύη, κατόρθωσαν να εμποδίσουν σχεδιασμούς της εργοδοσίας και να αποσπάσουν μέτρα για την προστασία της ζωής τους. Πρόοδος σήμερα είναι να πολλαπλασιαστούν οι εστίες αντίστασης και διεκδίκησης, όπως αυτές στην efood και την Cosco, με αιτήματα που σημαδεύουν τον πραγματικό αντίπαλο του λαού και αναδεικνύουν τις πραγματικές, σύγχρονες ανάλγκες των εργαζομένων. Πρόοδος σήμερα είναι να πολλαπλασιάζονται οι λαϊκές δυνάμεις που γυρνάνε την πλάτη σε παλιούς και νεόκοπους δήθεν σωτήρες. Από κάθε κυβερνητική θητεία η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία βγαίνει με λιγότερα δικαιώματα, χειροτερεύει η θέση της, βρίσκεται με περισσότερα βάρη στις πλάτες της.

Η διέξοδος που θα βάζει μπροστά τις ζωές και τα σύγχρονα δικαιώματα των πολλών είναι η μόνη προοδευτική επιλογή και βρίσκεται «εκτός των τειχών». Το ΚΚΕ έχει επεξεργασμένο πρόγραμμα και σχέδιο για αυτό το στόχο.

Η «πρόοδος» βρίσκεται στην αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση της πάλης, με στόχο την εργατική, λαϊκή εξουσία διακυβέρνηση. Αυτή η προοπτική απαιτεί μάχες, ευθύνη και συναίσθηση πως πραγματικά μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, βαδίζοντας στον δρόμο της ανατροπής.

Σε αυτό τον δρόμο ο λαός μπορεί να έχει νίκες, στηριγμένες στον δικό του αγώνα.

Μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ