Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Χρήση ανανεώσιμων πηγών με σεβασμό στο περιβάλλον

Χρήση ανανεώσιμων πηγών με σεβασμό στο περιβάλλον

Του Χρήστου Η. Χαλαζιά

Πολλοί άνθρωποι σε πολλές περιοχές του πλανήτη αμφισβητούν σοβαρά τόσο τη δυνατότητα όσο και το επιθυμητό της συνέχισης της οικονομικής ανάπτυξης που είχε στόχο τη συνεχή αύξηση των οικονομικών προϊόντων, των αστικών κέντρων, του αριθμού των αυτοκινήτων και του όγκου των κτιρίων.

Οι αμφιβολίες για τη σκοπιμότητα της υλικής ανάπτυξης εντάθηκαν ως αποτέλεσμα της οικονομικής και πετρελαϊκής κρίσης. Με τους πολέμους, την ανατροπή του παγκοσμίου ισοζυγίου πληρωμών, του συστήματος επενδύσεων και της κατάδειξης του εύρωστου των βιομηχανοποιημένων πετρελαίου.

Τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις τριτοκοσμικές ή αναπτυσσόμενες χώρες έγινε αντιληπτό ότι τα αποθέματα πετρελαίου της γης μπορούσαν να εξαντληθούν από τη μια στιγμή στην άλλη και ότι οι νέες πηγές ενέργειας έπρεπε να βρεθούν ή να εφευρεθούν πριν στεγνώσουν όλες οι πετρελαιοπηγές. Το φυσικό συμπέρασμα αυτών των επισημάνσεων ήταν ότι έπρεπε να επανεκτιμηθούν και ανατοποθετηθούν οι οικονομικές προτεραιότητες, με ζητούμενο τη μείωση της εξάρτησης από πηγές στα πρόθυρα της εξάντλησης. Ένα άλλο φυσικό συμπέρασμα ήταν ότι ήρθε πια η στιγμή να αρχίσει ο άνθρωπος να συνεργάζεται με τη φύση. Ίσως η ανθρωπότητα θα πρέπει να τροποποιήσει την οικονομική πρακτική έτσι που να χρησιμοποιούνται πολύ αποτελεσματικότερα όσες βιοπηγές ανανεώνονται συνεχώς από τη φύση. Ίσως οι βιοπαραγωγικές πηγές του πλανήτη θα μπορούσαν όχι μόνο να συντηρηθούν αλλά και να αυξηθούν ώστε να ενισχυθεί η αναπαραγωγική ικανότητά τους.  

Τα επιχειρήματα υπέρ του τρόπου αυτού αντιμετώπισης της ενεργειακής και κλιματικής κρίσης ήταν αρκετά σαφή. Οι παρούσες και προβλεπτές αυξήσεις του παγκόσμιου πληθυσμού θα απαιτήσουν αυξήσεις σε πρώτες ύλες ενέργειας που είναι αδύνατο να εξασφαλίσει η ανθρωπότητα αν εξακολουθήσει να ενεργεί όπως ενεργεί, να σκέπτεται όπως σκέφτεται και να ζει όπως ζει και να συμπεριφέρεται αδιαφορώντας για το περιβάλλον. Η εξασφάλιση ορισμένων βασικών αναγκών – τροφίμων, νερού, ρουχισμού και στέγης – για τον υπάρχοντα και τον προβλεπτό πληθυσμό επιβάλλεται για λόγους πολιτικούς, πολιτιστικούς, επιβίωσης αλλά και για λόγους καθαρά ανθρωπιστικούς. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το όριο του πληθυσμού (κυρίως στις χώρες της Αφρικής, Ινδίας, Κίνας) και των ανθρωπίνων επεμβάσεων που μπορεί να σηκώσει ο πλανήτης. Υποψιαζόμαστε όμως ότι τα όρια θα πρέπει να υπολογιστούν για να υπάρξει μια στρατηγική λύση αυτών των προβλημάτων που όλα δείχνουν ότι έρχονται.

Το συμφέρον των μελλοντικών γενιών αλλά και της δικής μας απαιτεί να περιορίσουμε την εξάρτηση από τις μη ανανεώσιμες πηγές, όπως τα διάφορα ορυκτά μεταλλεύματα και καύσιμα. Πρέπει να υιοθετήσουμε μια πολιτική συντήρησης και ανακύκλωσης αυτών των πηγών, ενθαρρύνοντας παράλληλα μια αποτελεσματικότερη χρήση της συνεχούς ροής της ηλιακής ενέργειας προστατεύοντας όμως το περιβάλλον και όχι σε βάθους χρόνου στο όνομα των υπέρ κερδών να το καταστρέψουμε, όπως π.χ. στη Χαλκιδική που προκειμένου να γίνουν εξορύξεις για το χρυσό, καταστρέφουμε μια ολόκληρη περιοχή, που θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να επανέλθει, ή με τα βουνά μας, που φυτεύουμε αυτές τις κολώνες με χιλιάδες τόνους τσιμέντο που τα διαβρώνουν, δημιουργώντας χειρότερες συνθήκες επιβίωσης της ανθρωπότητας.